© Gregory Van Gansen
Sven Gatz (Anders) verwijt deze Vlaamse Regering dat ze Brussel loslaat (Het sociaal contract tussen Vlaanderen en Nederlandstalige Brusselaars staat op losse schroeven, DM 11/3). Deze beschuldiging raakt kant noch wal. De essentie van het Brussel-beleid van de Vlaamse Regering is meer dan ooit: de band tussen Brussel en de rest van Vlaanderen versterken. En ik verwacht van het Brusselse bestuur hetzelfde.
Ja, deze Vlaamse Regering bespaart, zoals elke verantwoordelijke regering die in budgettair moeilijke tijden keuzes moet maken. Maar wie daaruit besluit dat Vlaanderen Brussel loslaat, mist de feiten.
De Vlaamse Regering heeft vorige week juist beslist om de extra steun voor het Brusselse onderwijs te behouden, omdat de noden in de hoofdstad groot zijn. Precies daarom zetten we ook in op het versterken van het Nederlands. Er wordt dus fors geïnvesteerd in het onderwijs in Brussel.
Kijk ook naar de extra miljoenen voor buitenschoolse opvang en vakantie-initiatieven, de groei van lessen Nederlands voor anderstaligen en het tweedekansonderwijs. Het is makkelijk om in elke besparing meteen een bewijs te zien dat Vlaanderen Brussel loslaat. Enkel de besparingen uitvergroten en de extra middelen in mensen en instellingen verzwijgen: zoiets heet selectieve verontwaardiging.
Wanbestuur
Niet de Vlaamse besparingen bedreigen de band tussen Vlaanderen en Brussel, maar wel het jarenlange wanbestuur dat Brussel financieel en politiek ongeloofwaardig heeft gemaakt. En ook Sven Gatz, Brussels Parlementslid en gewezen Brussels minister van Begroting, draagt daarin schuld.
Onder zijn bewind zijn de Brusselse financiën immers volledig ontspoord. En echt ‘anders’ zal het niet worden onder de nieuwe Brusselse regering, die nogmaals totaal ongeloofwaardige begrotingsbeloftes maakt.
Dat berokkent de hoofdstad schade en doet het draagvlak afbrokkelen. Dus nee, deze Vlaamse Regering laat Brussel niet los, maar ze verwacht van Brussel eenzelfde engagement. En precies daar knelt het schoentje.
Wat bovendien echt het sociaal contract tussen Vlaanderen en Brussel bedreigt, is de wijze waarop de Vivaldi-partijen in Brussel de positie van de Nederlandstaligen systematisch laten uithollen.
Ze roepen dat Vlaanderen Brussel loslaat zodra er ergens bespaard wordt, maar laten tegelijk wel de PS bepalen wie mag meebesturen aan Vlaamse kant. Ze vormen een Brusselse regering waarin een meerderheid van de Franstalige ministers, inclusief de minister-president, geen of gebrekkig Nederlands spreekt.
Alsof dat allemaal nog niet volstaat, lanceren ze nu het idee van tweetalige lijsten, een recept om de Vlaamse aanwezigheid in Brussel helemaal te doen sneuvelen. Zo kunnen Franstalige partijen beslissen welke “goede Vlamingen” nog op verkiesbare plaatsen mogen staan.
Dat is pas het sociaal contract met de Vlaamse Brusselaar ondergraven. En het zet bovendien de fundamentele evenwichten in dit land op het spel. Of heeft u de Franstalige partijen al horen pleiten om de bescherming die zij federaal genieten, op te geven?
Brug
Enig zelfonderzoek van Sven Gatz is hier dus op zijn plaats. Ik denk bijvoorbeeld aan zijn idee om het Brusselse onderwijs te organiseren los van Vlaanderen of leerkrachten uit Vlaanderen mee te laten opdraaien voor SmartMove.
Wie om Brussel geeft maakt de brug met Vlaanderen breder, niet smaller. Als N-VA hebben we bewust de verantwoordelijkheid voor Brussel vanuit de Vlaamse Regering opgenomen om precies dat te doen. Ik zal me daar elke dag voor blijven inzetten met een uitgestoken hand om de vele uitdagingen samen aan te pakken.
